Fauna
Fauna Bolimowskiego Parku Krajobrazowego jest równie bogata jak jego flora. Największym i najwspanialszym zwierzęciem jest oczywiście łoś. Spotkać go można na dobrą sprawę wszędzie - przechadzającego się wzdłuż Rawki lub jej dopływów, w nadrzecznych zapustach, lub po prostu żerującego na leśnych uprawach. Nie ma on dziś naturalnych wrogów i nie jest przy tym zwierzęciem szczególnie bojaźliwym, toteż przy odrobinie szczęścia można go po cichu podejść dla zrobienia efektownego zdjęcia. Łoś jest gatunkiem wędrownym - nieustannie przemieszcza się, zmieniając żerowiska i „miejsca postoju”. Jego liczbę szacuje się na 4 - 7 sztuk. Trudno powiedzieć, czy zadomowił on się na stałe w Puszczy Bolimowskiej. Prawdopodobnie większość osobników przybywa z Puszczy Kampinoskiej i zatrzymuje się tu na jakiś czas w swej nieustającej wędrówce.
Gatunkiem bardzo rzadkim i na pewno przechodnim jest jeleń europejski. Pojedyncze osobniki, głównie męskie, pojawiają się czasem na krótko w leśnych ostępach Parku, podczas swej wędrówki z Kampinosu na południe, zapewne w kierunku Lasów Spalskich.
Na zadomowienie się, choćby krótkotrwałe, w Puszczy Bolimowskiej jelenie nie mają raczej ochoty. Choćby dlatego, że przeszkadza im w tym obfitość innej zwierzyny - ruchliwych saren i danieli, a także licznych i wszędobylskich dzików. Dostojne, kochające spokój i ciszę jelenie po prostu nie lubią gdy ktoś inny „kręci” im się po lesie. Daniele - o wdzięcznej łacińskiej nazwie „Dama Dama”, przybyłe do Europy z Azji Mniejszej, są jedną z osobliwości Puszczy Bolimowskiej. Sprowadzone tu w XVII wieku, znalazły doskonałe warunki i zadomowiły się na stałe. Ich stado, zwane „chmarą” ocenia się na około 30 sztuk.
Z innych ssaków, żyjących w Parku warto m.in. wymienić: zająca, dzikiego królika, wiewiórkę, piżmaka amerykańskiego, jeża, lisa, borsuka, jenota, kunę leśną, wydrę, rzęsorka rzeczka - jedynego w Polsce jadowitego ssaka oraz bobra.
Te ostatnie introdukowano w dolinie Rawki w 1983 roku. Były to 4 pary dorosłych i 3 młode. Dziś liczbę bobrów szacuje się na około 100 sztuk. Nie wznoszą one tam i nie budują żeremi z powodu zbyt szybkiego nurtu rzeki, lecz gnieżdżą się w norach wykopanych w wysokich piaszczystych brzegach Rawki. Ostatnio zaczęły zasiedlać także dolne odcinki jej dopływów, gdzie można już zauważyć ich pierwsze konstrukcje inżynierskie. Ślady żerowania bobrów widoczne są wzdłuż całej Rawki. Wszędzie spotkać można poobgryzane i pościnane drzewa, a czasem nawet całe bobrze zręby. Najchętniej ścinają osiki, wierzby i czeremchy. Czasami jednak „biorą pod ząb” nawet dęby i sosny.
Świat ptasi Parku jest bardzo liczny i urozmaicony. Lista gatunków obejmuje ponad 130 pozycji. Warto zanotować wśród nich obecność np. łabędzia niemego, żurawia, budującego efektowne gniazda remiza czy błękitnie upierzonego zimorodka, który zadomowił się w dolinie Rawki.
Na osobną uwagę zasługuje bocian czarny - ptak w Europie Zachodniej w zasadzie już nie występujący, który na terenie Puszczy Bolimowskiej założył 3 gniazda. Jego kuzyn - bocian biały - jest o wiele liczniejszy. Przeprowadzona w 2010 r. inwentaryzacja wykazała 43 gniazda zasiedlone na terenie Parku i najbliższych okolic.
Ciekawie również przedstawia się entomofauna Parku. W trakcie badań entomologicznych, przeprowadzonych w latach 1992-1994 przez pracowników Uniwersytetu Łódzkiego - głównie w dolinie Rawki i jej dopływu Grabinki - stwierdzono występowanie 656 gatunków owadów, wśród nich 67 gatunków rzadkich i interesujących. Zaliczają się do nich efektowne motyle: paź królowej, witeź żeglarz, mieniak stróżnik, a także liczne chrząszcze, np.: kozioróg dębosz czy groźnie wyglądający rohatyniec. Znaleziono również motyle znajdujące się na Czerwonej Liście: Acathopsyche citra i Spatalia argentina - wymieniany jako gatunek w Polsce już nie występujący. Zatem dolina rzeki Grabinki, gdzie go odkryto, jest w tej chwili jedynym stanowiskiem tego motyla w kraju.
Do innych „nowości” należy zaliczyć małego chrząszcza Aderus penatatomus, nigdy dotąd w Polsce nie odnotowanego i bardzo rzadkiego w Europie Środkowej.
BOBRY W DOLINIE RAWKI
W 1983 r. staraniem Polskiej Akademii Nauk oraz Polskiego Związku Łowieckiego introdukowano nad Rawką bobry. Były to 4 pary dorosłych i 3 osobniki młodociane, które wpuszczono do rzeki na odcinku pomiędzy Doleckiem (gm. Nowy Kawęczyn) a Budami Grabskimi (gm. Skierniewice). Nad Rawką bobry poczuły się doskonale. W 1996 r. opanowały całą dolinę, a w rok później widziano je w Bzurze i Skierniewice, a nawet w śródpolnych rowach, stawach i oczkach wodnych. Obecnie ich liczbę w samej tylko dolinie Rawki ocenia się na co najmniej 25 rodzin (około 100 osobników). Nie wznoszą tam i nie budują żeremi z powodu zbyt szybkiego nurtu rzeki, lecz gnieżdżą się w norach wykopanych w jej wysokich, piaszczystych brzegach. Ostatnio zaczęły także „zagospodarowywać” dopływy Rawki, a nawet bagienka położone w znacznej odległości od rzeki (np. Białe Błota koło Bud Garbskich), gdzie można zobaczyć ich bardzo udane konstrukcje inżynierskie. Najwspanialszą jest tama na Rokicie. Rzeczka ta (prawy dopływ środkowej Rawki) do niedawna wysychająca latem, teraz - dzięki bobrzej zapobiegliwości utrzymuje wodę przez cały rok w swym dolnym odcinku, który na długości ponad pół kilometra zmienił się w najprawdziwsze jezioro zaporowe. W okolicy tej utworzono ścieżkę dydaktyczną, która została opisana w publikacji autorstwa J. Bernata pt. „Rokita - ostoja bobrów”.
Ślady żerowania bobrów widoczne są wzdłuż całej Rawki; wszędzie można spotkać powalone drzewa, a w niektórych miejscach (np. na południe od Joachimowa-Mogił) - nawet bobrze zręby. Najchętniej ścinają osiki, wierzby i czeremchy. Czasami jednak „biorą pod ząb” nawet dęby i sosny.
